23 de AbriL “Día do Libro 2014″

Con este video estraido da paxina do programa “paxina 2″ de televisión Española. Convidamovos a celebrar este día tan entrañable cun bo libro “un almorzo, un xantar ou unha cea aconpañada poLo noso mellor amigo” O libro


21 de marzo, Día Mundial de la Poesía: una invitación a la lectura

650_1000_poesia

Hoxe, día 21 de marzo, celebramos o día do xénero máis sublime da literatura, e con todo, o menos apreciado e o menos lido: a Poesía.

É cousa do pasado a poesía? Non diremos nada novo ao afirmar que, si xa é difícil vivir da literatura, resulta ciertamente imposible vivir da poesía. Penso en poetas españois contemporáneos: os primeiros que acoden á miña mente, de forma atropelada, teñen como ocupación o xornalismo (Andrés Trapiello), a empresa (Josep Lluís Aguiló), a docencia (Francisco Díaz de Castro, Guillermo Carnero) ou estiveron nun cargo público (Luís Alberto de Cuenca, Pere A. Martorell). Ou ata está o caso do gran Vicente Galego, que ata onde eu sé, traballaba nunha planta de reciclaje.

Non se vive da poesía

Iso está claro. A poesía, si seica, vívese. E isto é algo que temos que transmitir.

Como profesor en Secundaria, podo ser testemuña de como os mozos van perdendo (así, en xeral, porque sempre hai excepcións) a súa creatividade e a súa originalidad para acabar asimilando unha especie de mentalidad mercantilista e pragmática que, desgraciadametne, o ensino segue transmitindo. Si a iso unímoslle o pouco interese que suscita de seu a poesía (quero dicir, sen o resorte que poida causar algo ou alguén que a faga máis atractiva), esta non ten nada que facer contra todos os cantos de sirena que oe un adolescente hoxe en día.

E con todo, en moitas das ocasións nas que creei poesía cos alumnos obtiven resultados xeniais. Ata con eses alumnos etiquetados como “de necesidades educativas especiais”. Eles mesmos son os primeiros sorprendidos polos resultados. A semana pasada, por exemplo, lin aos alumnos de 4º uns haikus que fixeran eles mesmos en 2º, sen dicirlles quen eran os autores. Moitos só os recordaban vagamente, e agora, coa distancia do tempo, gozáronos e apreciraon, ¡sen saber que eran seus! Ler Maís »


‘Mi amigo Dahmer’, de Derf Backderf: los orígenes de un asesino en serie

MI AMIGO DAHMEROs asasinos en serie exerceron unha terrible fascinación no imaxinario popular desde os tempos de Jack o Destripador. Supoño que, en parte, pode deberse aos intentos por entender algo que non é entendible: a súa falta de empatía, a súa inhumanidad. Que é o que ocorre nas súas mentes para que obren dese xeito. Quizá tamén porque a súa maldade intrínseca achégaos aos personaxes de ficción, e as fronteiras entre o que é a realidade e non se difumina neles. En todos eles latexa un concepto moi profundo, e é o concepto mesmo do mal.

A novela gráfica “O meu amigo Dahmer”, que fai moi pouco acaba de editar Astiberri, trata un tema relacionado con todo isto. A obra de Derf Backderf (Ohio, 1959) repasa a adolescencia do que sería un dos peores asasinos en serie da historia dos Estados Unidos, Jeffrey Dahmer, coñecido como “O carnicero de Milwaukee”. Coa salvidade de que non se propón facer un retrato completo, ou un traballo de investigación. O autor da obra foi un dos seus compañeiros de clase no instituto, e esta curiosa coincidencia dálle a oportunidade de dar a súa versión de como puido formarse a mentalidad psicopática de Dahmer desde a súa mocidade.

Para o autor, a figura de Dahmer era moito máis complexa do que reflectiron os medios, habituados como sempre a quedarse na superficie da noticia. Como testemuña directa, pois, Backderf pode sinalar o lento camiño ao inferno que Dahmer realizou; un camiño cheo de fitos non pouco frecuentes nestes casos: un pai autoritario e logo ausente, unha nai doente, unha homosexualidad mal asumida, un falta de habilidades sociais que non lle axudou no instituto e que finalmente leváronlle a un pertinaz alcoholismo xa na adolescencia, e a unha progresiva falta de empatía por calquera ser vivo.

miamigodahmer01 Ler Maís »


‘Inglaterra, su Inglaterra’ de A. G. Macdonell

inglaterraTeño que dicirvos que este libro foi unha das sorpresas máis agradables que hei ter últimamente. Chegou á miña vida como chegan as boas cousas, de súpeto e sen avisar, e desde o primeiro minuto que o tiven entre as miñas mans souben que nos iamos a levar moi pero que moi ben. E é que Inglaterra, o seu Inglaterra de A.G. Macdonell tíñao todo para namorarme.

O libro comeza co I Guerra Mundial, pero non pensedes nin por un segundo que se trata dun libro bélico. Alí, nunha trinchera, coinciden o escocés Donald Cameron e o galés Ewan Davies, e ambos mozos pregúntanse pola verdadeira esencia do espírito inglés, incomprensible para eles dado a súa condición de ?estranxeiros?. Alí nacerá a idea de escribir un libro sobre a verdadeira natureza inglesa, e a iso precisamente dedicarase anos máis tarde o noso protagonista na seguintes páxinas.

Ler Maís »