‘Mi amigo Dahmer’, de Derf Backderf: los orígenes de un asesino en serie

MI AMIGO DAHMEROs asasinos en serie exerceron unha terrible fascinación no imaxinario popular desde os tempos de Jack o Destripador. Supoño que, en parte, pode deberse aos intentos por entender algo que non é entendible: a súa falta de empatía, a súa inhumanidad. Que é o que ocorre nas súas mentes para que obren dese xeito. Quizá tamén porque a súa maldade intrínseca achégaos aos personaxes de ficción, e as fronteiras entre o que é a realidade e non se difumina neles. En todos eles latexa un concepto moi profundo, e é o concepto mesmo do mal.

A novela gráfica “O meu amigo Dahmer”, que fai moi pouco acaba de editar Astiberri, trata un tema relacionado con todo isto. A obra de Derf Backderf (Ohio, 1959) repasa a adolescencia do que sería un dos peores asasinos en serie da historia dos Estados Unidos, Jeffrey Dahmer, coñecido como “O carnicero de Milwaukee”. Coa salvidade de que non se propón facer un retrato completo, ou un traballo de investigación. O autor da obra foi un dos seus compañeiros de clase no instituto, e esta curiosa coincidencia dálle a oportunidade de dar a súa versión de como puido formarse a mentalidad psicopática de Dahmer desde a súa mocidade.

Para o autor, a figura de Dahmer era moito máis complexa do que reflectiron os medios, habituados como sempre a quedarse na superficie da noticia. Como testemuña directa, pois, Backderf pode sinalar o lento camiño ao inferno que Dahmer realizou; un camiño cheo de fitos non pouco frecuentes nestes casos: un pai autoritario e logo ausente, unha nai doente, unha homosexualidad mal asumida, un falta de habilidades sociais que non lle axudou no instituto e que finalmente leváronlle a un pertinaz alcoholismo xa na adolescencia, e a unha progresiva falta de empatía por calquera ser vivo.

miamigodahmer01Backderf intenta comprender como puido chegar a donde chegou, pero de ningún xeito xustifícao. “Dahmer non tivo por que acabar como un monstro (…) si os adultos que tiñan influencia na súa vida non se mostraron tan inexplicable, imperdonable e incomprensiblemente despistados e/ou indiferentes.” pero unha vez aclarado iso, non pode evitar sentir a necesidade de rexeitar o seu comportamento públicamente, para que non se malinterprete a obra: “Cando Dahmer mata, con todo, (…) acábanse as miñas simpatías por el. Podería haberse entregados despois do primeiro asasinato. Podería haberse pegado un tiro (…). El e só el decidiu converterse nun asasino en serie”. Creo que na novela gráfica queda ben claro que, si o autor sentiu algo polo seu compañeiro de clase, foi mágoa, e logo medo.

650_1000_dahmer 01Con un estilo que ao principio pode chocar un pouco (o debuxo de trazos redondeados e falto de perspectiva parece máis orientado a unha historia humorística; de feito, o seu outra obra coñecida, “Trailer Parks”, o é) para unha historia dramática, Backderf consegue crear un relato verosímil e un personaxe con todas os seus aristas: logra, ao meu entender, poñerse no lugar do asasino de forma exitosa. Unha moi interesante novela gráfica que bucea nos abismos da tenebrosa psique humana.

 

Josep Oliver


Escribe un comentario

Tu email no ha sido utilizado Los campos obligatorios están marcados con *

*
*