‘Inglaterra, su Inglaterra’ de A. G. Macdonell

inglaterraTeño que dicirvos que este libro foi unha das sorpresas máis agradables que hei ter últimamente. Chegou á miña vida como chegan as boas cousas, de súpeto e sen avisar, e desde o primeiro minuto que o tiven entre as miñas mans souben que nos iamos a levar moi pero que moi ben. E é que Inglaterra, o seu Inglaterra de A.G. Macdonell tíñao todo para namorarme.

O libro comeza co I Guerra Mundial, pero non pensedes nin por un segundo que se trata dun libro bélico. Alí, nunha trinchera, coinciden o escocés Donald Cameron e o galés Ewan Davies, e ambos mozos pregúntanse pola verdadeira esencia do espírito inglés, incomprensible para eles dado a súa condición de ?estranxeiros?. Alí nacerá a idea de escribir un libro sobre a verdadeira natureza inglesa, e a iso precisamente dedicarase anos máis tarde o noso protagonista na seguintes páxinas.

Así, Cameron, o noso tímido escocés, viaxará ata Londres para buscar un traballo e tras un breve encontro con Davies poñerase ao choio. Comezará entón a seguir todas as tradicións inglesas, desde os partidos de cricket ata os fins de semana nas casas de campo, pasando pola caza ou o golf. En compañía de ingleses de pura raza verase envolvido nun sinfín de situacións absurdas nun intento de descubrir o espírito inglés.

Trátase dunha sátira da sociedade inglesa da época que, creámolo ou non, segue tendo plena validez hoxe en día. Malia que o noso protagonista quere buscar a quintaesencia do inglés, malia estar publicado en 1933, a maior parte do que nos conta esta novela podémolo seguir vendo no noso día a día. Personalmente non puiden parar de rirme cos mítines políticos, nos que ambos contrincantes dan a mesma resposta sen fundamento e ambos son vitoreados, e é que unha ten a sensación de que iso lle é vagamente familiar…

Tamén me encantou a parte na que o xefe explícalle como facer apuntas de libros sen habelos lido, e é que son cousas ás que nos seguimos enfrontando hoxe en día. Ademais, a novela é especialmente famosa en Inglaterra por un capítulo no que describe un partido de cricket, aínda que teño que recoñecer que a min personalmente non me pareceu o mellor momento. Pero claro, o meu coñecemento dese deporte é nulo, polo que imaxino que si estás familiarizado con el resultarache moito máis gracioso.

Como vedes, a novela non ten unha trama clara, máis aló de ver como Cameron vaise enfrontando aos diferentes costumes ingleses, e quizais para algúns iso pode ser un punto negativo. Non para min, desde logo, a min personalmente encántanme estas novelas tan, si, típicamente inglesas nas que vemos unha sucesión tras outra de hilarantes situacións. Recórdame a Jerome K. Jerome, un dos meus autores favoritos, e iso é todo un descubrimento.

A. G. Macdonell naceu en Poona, India, en 1895, pero sempre se considerou escocés ante todo, onde a súa familia trasladouse pouco logo do seu nacemento. Combateu no I Guerra Mundial, onde recibiu unha ferida parecida á do protagonista desta novela. Viaxou por Europa do Leste, formou parte da Liga de Nacións, e traballou como xornalista para diferentes xornais en Londres. Con ?Inglaterra, o seu Inglaterra? gañou o premio James Tait Black Memorial en 1933, pero aínda que é a súa obra máis coñecida non é a única. Escribiu tamén varias novelas de detectives, obras teatrais e ata un ensaio sobre Napoleón e as súas tropas. Morrería dun ataque ao corazón en 1941, cando tan só contaba con 45 anos.

Pódovos asegurar que libros como este alégranche a vida, aínda que sexa un pouco e só durante un intre. Entre as páxinas de ?Inglaterra, a súa Inglaterra? sentinme moi a gusto e esquecinme por un momento dos problemas. Logo de ler isto a unha só lle apetece ler a outros autores ingleses e, acompañada dunha boa cunca de té, intentar descubrir iso que chaman o espírito inglés? Sen ningunha dúbida, unha lectura máis que recomendable. Iso si, si logo de lelo sentides uns desexos irrefrenables de viaxar a Inglaterra non me culpedes a min.

Donald gimió. O primeiro home puxera o dedo sobre un dos puntos débiles do discurso. Sir Henry levantouse.

- Alégrome moito de que me faga esta pregunta ? dixo ? e quero aproveitar esta oportunidade para agradecerllo ao cabaleiro que ma fixo, e para felicitarlle. A nosa política, en términos xerais, é a de velar pola creación de empregos, adecuadamente remunerados, para todo o mundo canto antes.- volveuse a sentar entre aplausos”.

Sarah Manzano


Escribe un comentario

Tu email no ha sido utilizado Los campos obligatorios están marcados con *

*
*