‘El CUERPO HUMANO’ de Paolo Giordano

Cuerpo humano, El_135X220Facía moito tempo que non gozaba tanto cunha novela. Pero moito moito. E a culpable de que pase uns días enganchado ás súas páxinas foi O corpo humano, segunda novela de Paolo Giordano, que por si non vos acordades fai uns añitos sorprendeunos a todos coa marabillosa A soidade dos números primos. Así que claro, co listón tan alto, o escritor italiano tiña complicado o seu seguinte paso. Pois ben, xa vos podo dicir que o que fixo foi confirmar que estamos ante un autor dos bos de verdade.

E o seu traballo custoulle ademais escribir este título, xa que logo da borracheira de tanto éxito, sendo tan novo e vendendo a friolera de sete millóns de exemplares do seu primeiro libro, non é de estrañar que haxa ter problemas para atoparse a si mesmo e dubidar de si era capaz de escribir algo tan bo como o anterior. Tanto foi así que logo de moitas voltas e de intentalo todo, a inspiración chegoulle poñendo terra polo medio e marchándose a Afganistán co exército italiano. Si, extremo, pero vendo o resultado acertou de cheo.

En “O corpo humano” pois, ímosnos/ímonos a internar no duro deserto de Afganistán, rodeado só de area e de montañas. E ímolo a facer acompañando a un grupo de soldados italianos comandados polo subteniente Antonio René. Xa en terras afganas uniranse ao tenente médico Alejandro Egitto, que prolonga alí a súa estancia por non enfrontarse a problemas familiares. Estes dous homes son dalgún xeito os protagonistas, aínda que nin moito menos os únicos que desfilarán ante os nosos ollos. Así, Cederna, Ietri, Torsu, Simoncelli, Camporesi, Zampieri, etcétera, vannos a roubar igualmente o corazón literario cuns personaxes moi ben perfilados e definidos por Giordano.

Con todos os nomeados ímosnos/ímonos a mergullar nunha guerra onde todo está contado sen artificios e con gran naturalidade. Non se deixa de lado o aburrimiento que sofren os soldados na base, matando o tempo como mellor poden e pensando no que deixaron en casa. Cada un cos seus problemas, os seus fobias e filias, e todos obrigados a entenderse sen remedio. Bromas, amizade, solidariedade, todo ten cabida nas tendas militares deste pelotón. Un pelotón ao que inevitablemente marcaralle o seu paso por estes parajes.

Como é o meu costume, non vos vou a desvelar nada do que pasa, faltaría máis, pero non é complicado que de súpeto che sorprendas realmente emocionado e dándolle voltas á cabeza a todo o que estás lendo. Aquí non hai heroes, só persoas normais e correntes postas nunha situación extrema. Tampouco se xulga aquí a guerra ou o absurdo das mesmas, entre outras cousas porque este libro non vai diso. Simplemente nárranos uns feitos que non nos van a deixar indiferentes.

Chegados a este punto, é bo volver facer fincapé no bo facer de Paolo, deixando claro que estamos ante un gran escritor moitísimo talento. Afortunadamente é novo, e seguro que ten por diante moitas boas historias que ofrecernos. A verdade é que ten unha capacidade innegable para escribir dun xeito sinxelo, natural e cun dominio do tempo narrativo encomiable. Nada se feita en falta nin sobra en todas estas páxinas que nos regala. É un feito, logo de “A soidade dos números primos”, Giordano conseguiu confirmar a súa calidade.

Así pois, tras todo o devandito, obviamente non me queda máis que recomendar encarecidamente a súa lectura. Nos tempos que corren non está mal toparse con títulos como “O corpo humano” e con autores como Paolo Giordano. Si aínda non lestes ningún dos seus dous libros, correde rápidamente a por calquera deles, que seguro o ides a gozar. Eu xa estou á espera de que o amigo decídase a escribir outro libro. Esperemos que non tarde tanto tempo?

 

Fausto Beneroso


Escribe un comentario

Tu email no ha sido utilizado Los campos obligatorios están marcados con *

*
*